Shiva Purana — Rudra Samhita, Shloka 34
अन्धक-प्रश्नः — Inquiry into Andhaka
Genealogy and Nature
यस्माच्च मद्भ्रातुरनंतवीर्याः प्रह्लादपूर्वा अपि पंचपुत्राः । ममेह नास्तीति गतान्वयोऽहं को मामकं राज्यमिदं बुभूषेत्
yasmācca madbhrāturanaṃtavīryāḥ prahlādapūrvā api paṃcaputrāḥ | mameha nāstīti gatānvayo'haṃ ko māmakaṃ rājyamidaṃ bubhūṣet
ยิ่งกว่านั้น พี่ชายของข้าพเจ้ามีบุตรห้าคน ผู้มีวีรภาพไร้ประมาณ เริ่มด้วยปรหลาทะ แต่สายสกุลของข้าพเจ้าในที่นี้กลับสิ้นสุด—ไม่มีผู้สืบของข้าพเจ้า แล้วใครเล่าจะปรารถนาครอบครองและเสวยราชสมบัติที่เป็นของข้าพเจ้านี้
A Daitya king (as narrated within the Yuddhakhaṇḍa dialogue, framed by Sūta Gosvāmin’s narration to the sages)
Tattva Level: pashu
FAQs
It highlights the Shaiva insight that worldly sovereignty and family succession are impermanent; when lineage and claim fade, the wise turn inward toward dharma and ultimately toward devotion to Pati (Śiva), the true Lord beyond transient ownership.
By questioning possessiveness over ‘my kingdom,’ the verse supports the movement from ego-based identity to surrender; in Shiva Purana practice, this ripens into Saguna Śiva-bhakti—worship of the Liṅga as the stable refuge when worldly supports (rājya, vaṃśa) collapse.
A practical takeaway is daily japa of the Pañcākṣarī mantra (Om Namaḥ Śivāya) with bhasma-dhāraṇa (Tripuṇḍra) and contemplation on impermanence (anityatā), reducing attachment to status and possession.