Shloka 9
देवस्तुतिः (Deva-stuti) — “Hymn of the Devas / Divine Praise”
हिमाचलोऽपि सुप्रीतो मेनया सुखदे गृहे । रेमेऽन्यत्र च सुस्थाने नन्दनादिवनेष्वपि
himācalo'pi suprīto menayā sukhade gṛhe | reme'nyatra ca susthāne nandanādivaneṣvapi
หิมาจละก็ปลาบปลื้มยิ่งนัก อยู่ร่วมกับเมนาอย่างเป็นสุขในเรือนอันประทานความรื่นรมย์ และในกาลอื่น ๆ เขายังเสวยความผาสุก ณ สถานอันเป็นมงคล เช่น สวนทิพย์นันทนะและพนาสวรรค์อื่น ๆ ด้วย
Sūta Gosvāmin (narrating to the sages at Naimiṣāraṇya)
Tattva Level: pashu
Significance: Sets the auspicious domestic and celestial setting preceding the devas’ approach; frames Himācala as a dharmic host whose later devotion becomes exemplary for devotees.
Shakti Form: Pārvatī
Role: nurturing
FAQs
The verse frames Himācala’s dharmic contentment—outer harmony and inner satisfaction—as a supportive ground for divine destiny, preparing the sacred household where Pārvatī will manifest for Śiva’s līlā.
Though it does not mention the Liṅga directly, it sets the narrative foundation for Saguna Śiva’s household-oriented līlā: the cosmic intention unfolds through pure, auspicious family life, which later culminates in Pārvatī’s tapas and union with Śiva.
The implied takeaway is to cultivate “su-sthāna” (auspicious space) through daily Śiva-smaraṇa—simple japa of the Pañcākṣarī (Om Namaḥ Śivāya) and maintaining purity and serenity at home, even while fulfilling worldly duties.