Shloka 5
हिमाचलविवाहवर्णनम् — Description of Himācala’s
context for) Marriage / The Himālaya-Marriage Narrative (Chapter Opening
मत्सुतेयमिति ज्ञात्वा सिषेवे मातृवर्चसा । हिमाचलप्रिया मेना सर्वर्द्धिभिरनिर्भरा
matsuteyamiti jñātvā siṣeve mātṛvarcasā | himācalapriyā menā sarvarddhibhiranirbharā
เมื่อรู้ว่า “นางเป็นธิดาของเราเอง” เมนา ราชินีผู้เป็นที่รักของหิมาจละ ได้ปรนนิบัติและเลี้ยงดูนางด้วยรัศมีอำนาจแห่งมารดา และดำรงอยู่อย่างอิ่มเอมพร้อมด้วยสิริมงคลทุกประการ।
Sūta Gosvāmin (narrating to the sages of Naimiṣāraṇya)
Tattva Level: pashu
Shakti Form: Pārvatī
Role: nurturing
FAQs
It highlights sacred motherhood and dharmic nurture: Menā’s recognition of the child as “mine” becomes an act of loving service (sevā), a foundational Shaiva virtue that prepares the ground for Pārvatī’s later tapas and devotion to Lord Śiva.
Though the Liṅga is not named here, the narrative sets the household and samskāra context in which Pārvatī’s Saguna-bhakti to Śiva matures—showing that devotion is supported by righteous family life and nurturing virtues.
The takeaway is sevā and bhāva-śuddhi (purifying intention): caring service offered with maternal steadiness mirrors devotional discipline; one may pair this attitude with daily japa of the Pañcākṣarī mantra, “Om Namaḥ Śivāya,” as inner worship.