Sukta 179

Mantra 1

पूर्वीरहं शरदः शश्रमाणा दोषा वस्तोरुषसो जरयन्तीः । मिनाति श्रियं जरिमा तनूनामप्यू नु पत्नीर्वृषणो जगम्युः ॥

ข้าพเจ้าได้ตรากตรำผ่านฤดูกาลมากมายนัก ทำให้ราตรี ยามเช้า และอรุณรุ่งร่อยหรอไป ความชราลดทอนความงามและรัศมีแห่งกายทั้งหลาย; กระนั้น ภรรยาทั้งหลายของผู้ทรงพลังยังคงกลับมาเข้าใกล้อีกครั้ง

Mantra 2

ये चिद्धि पूर्व ऋतसाप आसन्त्साकं देवेभिरवदन्नृतानि । ते चिदवासुर्नह्यन्तमापुः समू नु पत्नीर्वृषभिर्जगम्युः ॥

แม้ผู้คนในกาลก่อน ผู้เป็นสหายแห่ง ṛta (ระเบียบอันเที่ยงแท้/สัจธรรมจักรวาล) ผู้ร่วมกับเหล่าเทพเปล่งวาจาจังหวะแห่งความจริง—แม้เขาเหล่านั้นก็ล่วงไป มิได้ถึงที่สุดแห่งปลายทาง กระนั้น บัดนี้เหล่าคู่ครองกลับมารวมกันอีกครั้งกับเหล่าผู้ทรงพลังดุจพฤษภ

Mantra 3

न मृषा श्रान्तं यदवन्ति देवा विश्वा इत्स्पृधो अभ्यश्नवाव । जयावेदत्र शतनीथमाजिं यत्सम्यञ्चा मिथुनावभ्यजाव ॥

เมื่อเหล่าเทพค้ำจุน ผู้เหน็ดเหนื่อยย่อมไม่สูญเปล่า; แล้วเราสองจักครอบงำความท้าทายและการชิงชัยทั้งปวงได้. ครั้นคู่แห่งเราก้าวไปพร้อมกัน มุ่งตรงเข้าหาการปะทะ เราจักชนะศึก ณ ที่นี้—ศึกซึ่งมีเล่ห์กลนับร้อยประการ.

Mantra 4

नदस्य मा रुधतः काम आगन्नित आजातो अमुतः कुतश्चित् । लोपामुद्रा वृषणं नी रिणाति धीरमधीरा धयति श्वसन्तम् ॥

ความใคร่ปรารถนาได้มาถึงข้า ทั้งที่ข้ากำราบไว้; มันเกิดจากที่นี่—หรือจากฟากโน้น—ไม่ว่ามาจากแห่งใดก็ตาม. โลปามุทรา (Lopāmudrā) คลายผู้ทรงพลังจากภายใน; ผู้กระสับกระส่ายดึงผู้มั่นคงให้เข้าสู่ความอาวรณ์ของนาง ขณะเขาหอบหายใจและตรากตรำ.

Mantra 5

इमं नु सोममन्तितो हृत्सु पीतमुप ब्रुवे । यत्सीमागश्चकृमा तत्सु मृळतु पुलुकामो हि मर्त्यः ॥

บัดนี้ ข้ากล่าวจากส่วนลึกที่สุดแห่งใจ ถึงโสมะ (Soma) นี้ซึ่งได้ดื่มไว้ภายใน: ความผิดใด ๆ ที่เรากระทำลงในนั้น ขอให้ ‘ตัต’ (Tat—“สิ่งนั้น”) โปรดเมตตาแท้จริง; เพราะมนุษย์ผู้ต้องตายเป็นผู้มีความปรารถนานานาประการ.

Mantra 6

अगस्त्यः खनमानः खनित्रैः प्रजामपत्यं बलमिच्छमानः । उभौ वर्णावृषिरुग्रः पुपोष सत्या देवेष्वाशिषो जगाम ॥

อคัสตยะขุดด้วยพลั่วและเสียม แสวงหาบุตรหลาน วงศ์สกุล และพละกำลัง; ฤๅษีผู้เกรี้ยวกราดนั้นได้บำรุงเลี้ยงพลังทั้งสอง (สองสี). เขาไปสู่เหล่าเทพด้วยคำอวยพรอันสัตย์จริง—คำยืนยันที่ไม่ล้มเหลว.