Shloka 36
इन्द्रजित्–लक्ष्मण संवादः तथा युद्धप्रवृत्तिः
Indrajit and Lakshmana: War-Boasts, Rebuke, and the Clash
युयुधातेमहात्मानौतदाकेसरिणाविव ।।।।बहूनवसृजन्तौहिमार्गणौघानवस्थितौ ।नरराक्षससिम्होतौप्रहृष्टावभ्ययुध्यताम् ।।।।
yuyudhāte mahātmānau tadā kesariṇāv iva |
bahūn avasṛjantau hi mārgaṇaughān avasthitau |
nararākṣasasiṃhau tau prahṛṣṭāv abhyayudhyatām ||
แล้วมหาวีรทั้งสองก็รบกันดุจสิงห์คู่ ยืนมั่นคงพลางปล่อยกระแสศรเป็นห่าฝนไม่ขาดสาย ดุจสิงห์เอกในหมู่มนุษย์และรากษส ทั้งสองต่างรื่นเริงในศึก เข้าประจัญบานกันอย่างดุดัน
"Who can stand in front of me if I release rain of arrows with my swift hand in the battle roaring like a rain cloud?"
FAQs
The verse underscores steadiness (dhairya) in duty: true strength is not mere aggression, but the capacity to stand one’s ground and act effectively for one’s cause.
The duel escalates: both warriors remain positioned and unleash heavy volleys of arrows, locked in direct contest.
Firm resolve and martial excellence; for Lakṣmaṇa, these serve dharma (protecting Rāma’s mission), while Indrajit’s prowess serves a rival, adharmic cause.