Shloka 4
अरण्यकाण्डे एकोनषष्टितमः सर्गः
Maricha’s Mimic Cry and the Rama–Lakshmana–Sita Confrontation
स्फुरते नयनं सव्यं बाहुश्च हृदयं च मे।दृष्ट्वा लक्ष्मण दूरे त्वां सीताविरहितं पथि।।।।
sphurate nayanaṃ savyaṃ bāhuś ca hṛdayaṃ ca me |
dṛṣṭvā lakṣmaṇa dūre tvāṃ sītā-virahitaṃ pathi ||
เมื่อข้าเห็นเจ้าแต่ไกลบนทาง โอ้ลักษมณะ—ปราศจากนางสีตา—ดวงตาซ้าย แขน และดวงใจของข้าก็สั่นระริก ราวกับเตือนเหตุร้าย
Provoked by the words of Sita spoken in anger you came without respecting my orders. It is definitely an act of disobedience.
FAQs
Dharma is framed as protective duty: the body’s ‘omens’ underscore the seriousness of failing one’s entrusted responsibility toward Sītā.
Rama observes Lakṣmaṇa returning alone and interprets bodily portents as signs of impending calamity.
Rama’s attentive awareness and deep sense of guardianship—his mind immediately turns to Sītā’s safety.