Shloka 8
मारीचाश्रमगमनम्
Ravana’s Journey to Maricha’s Hermitage
स श्वेतवालव्यजनः श्वेतच्छत्रो दशाननः।स्निग्धवैदूर्यसंकाश स्तप्तकाञ्चनकुण्डलः।।।।विंशद्भुजो दशग्रीवो दर्शनीयपरिच्छदः।त्रिदशारिर्मुनीन्द्रघ्नो दशशीर्ष इवाद्रिराट्।।।।कामगं रथमास्थाय शुशुभे राक्षसेश्वरः।विद्युन्मण्डलवान्मेघस्सबलाक इवाम्बरे।।।।
sa śvetavālavyajanaḥ śvetacchatro daśānanaḥ |
snigdhavaidūryasaṅkāśaḥ staptakāñcanakuṇḍalaḥ ||
viṃśadbhujō daśagrīvo darśanīyaparicchadaḥ |
tridaśārir munīndraghno daśaśīrṣa ivādrirāṭ ||
kāmagaṃ ratham āsthāya śuśubhe rākṣaseśvaraḥ |
vidyunmaṇḍalavān meghaḥ sabalāka ivāmbare ||
ทศกัณฐ์ผู้มีพัดหางจามรีสีขาวและฉัตรขาว—ราวณะผู้มีสิบพักตร์—ส่องประกายดุจไวฑูรย์ขัดมัน สวมตุ้มหูทองคำดุจถูกเผา มีสิบคอและยี่สิบกร ทรงเครื่องอาภรณ์งดงาม เป็นศัตรูแห่งเหล่าเทวะและผู้ประหารมหาฤๅษี ดุจราชาแห่งขุนเขามียอดสิบยอด ครั้นเสด็จขึ้นรถศึกที่ไปได้ดังใจ พระราชาแห่งรากษสก็รุ่งเรืองประหนึ่งเมฆในนภาที่มีวงแสงฟ้าแลบล้อม และมีนกกระเรียนเคียงตาม
Maricha extended his hospitality with appropriate food and water and said with meaningful words:
FAQs
The Ramayana warns that brilliance and majesty do not equal dharma. Rāvaṇa’s dazzling appearance is juxtaposed with epithets like “slayer of sages,” implying moral decline beneath grandeur.
A detailed poetic description frames Rāvaṇa’s departure, heightening tension before his encounter with Mārīca and the unfolding plot against Rāma.
No virtue is emphasized; the verse stresses overwhelming power and intimidating splendor, reinforcing the theme that unchecked power without satya and dharma becomes destructive.