Shloka 7
मारीचाश्रमगमनम्
Ravana’s Journey to Maricha’s Hermitage
काञ्चनं रथमास्थाय कामगं रत्नभूषितम्।पिशाचवदनैर्युक्तं खरैः काञ्चनभूषणैः।।3.35.6।।मेघप्रतिमनादेन स तेन धनदानुजः।राक्षसाधिपतिश्श्रीमान्ययौ नदनदीपतिम्।।3.35.7।।
kāñcanaṃ ratham āsthāya kāmagaṃ ratnabhūṣitam |
piśācavadanair yuktaṃ kharaiḥ kāñcanabhūṣaṇaiḥ ||
meghapratimanādena sa tena dhanadānujaḥ |
rākṣasādhipatiḥ śrīmān yayau nadanadīpatim ||
เขาขึ้นประทับบนรถศึกทองคำซึ่งไปได้ดังใจ ปรดับด้วยรัตนะ และเทียมด้วยลาที่มีหน้าดุจปีศาจ พร้อมเครื่องประดับทองคำ ครั้นกึกก้องดุจเสียงเมฆครืน ราวณะ—อนุชาของท้าวกุเบร ผู้รุ่งเรืองเป็นจอมแห่งรากษส—ก็ออกเดินทางสู่เจ้าแห่งสายนที คือมหาสมุทร
Ravana went covertly to the coach-shed and to the charioteer to get a chariot harnessed.
FAQs
The verse contrasts external splendor with inner righteousness: magnificence and power are morally neutral, but in the Ramayana they often intensify the consequences when used for adharma.
Rāvaṇa departs in a supernatural, richly adorned chariot, heading toward the ocean en route to his objective (meeting Mārīca).
Not virtue but might and grandeur are highlighted; the portrayal underscores Rāvaṇa’s formidable resources and pride.