The Dialogue between Rukmāṅgada and Dharmāṅgada
न भोक्तव्यं हरिदिने पैत्रो मार्गस्तु शाश्वतः । विशेषो हि मयाख्यातो भवतां ब्रह्मसंस्थितिः ॥ ३४ ॥
na bhoktavyaṃ haridine paitro mārgastu śāśvataḥ | viśeṣo hi mayākhyāto bhavatāṃ brahmasaṃsthitiḥ || 34 ||
ในวันศักดิ์สิทธิ์ของพระหริ ไม่พึงฉันอาหาร; พึงถืออุโบสถ. มรรคแห่งปิตฤนั้นเป็นนิรันดร์. ข้าพเจ้าได้กล่าวข้อพิเศษนี้เพื่อความตั้งมั่นของท่านในพรหมัน.
Narada
Vrata: Hari-dina upavāsa (general; often aligned with Ekādaśī-type fasting, but not explicitly named here)
Primary Rasa: niyama/shanta
Secondary Rasa: bhakti
It frames fasting/abstention on Hari’s sacred day as a deliberate spiritual discipline that supports brahma-saṃsthiti—inner steadiness aimed at liberation.
By treating Hari’s day as distinct and requiring restraint, it converts routine living into worshipful observance—bhakti expressed through vrata, self-control, and honoring Vishnu’s sacred time.
It emphasizes ritual discipline (vrata-niyama) and calendrical observance—practical dharma tied to sacred days (tithi-based practice, as used in Jyotiṣa-informed vrata timing).