ये तु ध्यानं समासाद्य मुक्तात्मानः समाहिताः । संनियम्येंद्रियग्रामं जपंति शतरुद्रियम् ॥ ८१ ॥
ye tu dhyānaṃ samāsādya muktātmānaḥ samāhitāḥ | saṃniyamyeṃdriyagrāmaṃ japaṃti śatarudriyam || 81 ||
ส่วนผู้ที่เข้าถึงสมาธิ มีจิตหลุดพ้นและตั้งมั่น—สำรวมหมู่อินทรีย์ทั้งปวง—ย่อมสวด ‘ศตรุทรียะ’ เป็นญปะ (การภาวนา)
Narada (in dialogue tradition with Sanatkumara lineage; verse presented as Narada Purana narration)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It links liberation-oriented inner discipline (dhyāna, samādhi-like composure, and sense-restraint) with sacred sound practice, presenting Śatarudrīya-japa as effective when performed by a concentrated and unattached mind.
Bhakti here is expressed as focused upāsanā—devotional repetition of a revered Vedic hymn to Rudra—supported by mental steadiness and self-control, implying that devotion matures through disciplined contemplation rather than mere outward recitation.
It emphasizes mantra-prayoga in practice—japa of a Vedic hymn—where correct recitation and disciplined application align with Śikṣā (phonetics) and the broader ritual-science approach to mantra, even though the verse foregrounds meditation and indriya-nigraha.