Shloka 82
सर्वापत्प्रतिपक्षायै मंगलायै नमोनमः । परापरे परे तुभ्य नमो मोक्षप्रदे सदा । गंगा ममाग्रतो भूयाद्गंगा मे पार्श्वयोस्तथा ॥ ८२ ॥
sarvāpatpratipakṣāyai maṃgalāyai namonamaḥ | parāpare pare tubhya namo mokṣaprade sadā | gaṃgā mamāgrato bhūyādgaṃgā me pārśvayostathā || 82 ||
ขอนอบน้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่าแด่พระเทวีผู้เป็นปฏิปักษ์ต่อเคราะห์ภัยทั้งปวง ผู้ทรงความเป็นมงคล โอ้ผู้สูงสุด ผู้เหนือทั้งสูงและต่ำ ขอนอบน้อมแด่พระองค์ผู้ประทานโมกษะเสมอ ขอให้พระคงคาอยู่เบื้องหน้าข้าพเจ้า และอยู่ ณ สองข้างของข้าพเจ้าด้วย
Narada (teaching a protective Ganga-stuti within the Uttara-Bhaga tirtha-mahatmya context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It presents Gaṅgā as an auspicious, protective divine presence whose remembrance counters misfortune and supports the highest aim—mokṣa—by orienting the devotee toward the Supreme.
By repeated salutations (namo namaḥ) and invoking Gaṅgā’s presence in one’s immediate space, the verse models bhakti as continual remembrance (smaraṇa) and surrender, linking devotion with inner protection and liberation.
Ritual application (kalpa-prayoga) is implied: the verse functions as a protective stuti/mantra used for saṅkalpa and tirtha-smarana—placing the deity “in front and at the sides” as a practical devotional safeguard.