Shloka 1
Śikṣā-nirūpaṇa (Exposition of Discipline): Son’s Marriage, Paternal Duty, and Royal Administration
मांधातोवाच । पुत्रस्य वचनं श्रुत्वा किं चकार महीपतिः । सा चापि मोहिनी ब्रह्मन्प्रिया राज्ञो विधेः सुता ॥ १ ॥
māṃdhātovāca | putrasya vacanaṃ śrutvā kiṃ cakāra mahīpatiḥ | sā cāpi mohinī brahmanpriyā rājño vidheḥ sutā || 1 ||
มานธาตาตรัสว่า “โอ พราหมณ์ เมื่อได้ฟังถ้อยคำของโอรสแล้ว พระราชาทรงกระทำสิ่งใด? และนางผู้ลุ่มหลงใจนั้น—ผู้เป็นที่รักของพระราชา—เป็นธิดาของวิธาตฤ (พระพรหม) ด้วยหรือไม่”
Māndhātā
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It frames a dharmic inquiry: a king’s response to counsel (his son’s words) and the presence of “mohinī” signal the Purāṇic theme that worldly fascination can test royal discernment and duty.
Indirectly, it sets up a contrast: attachment to an enchanting figure (mohinī) can distract from higher aims, while bhakti in Narada Purana repeatedly emphasizes steadiness of mind and right choice after hearing good instruction.
No explicit Vedāṅga instruction appears in this verse; it primarily functions as narrative dialogue (samvāda) introducing a moral-ethical situation rather than a technical teaching in vyākaraṇa, jyotiṣa, or kalpa.