Shloka 26
The Description of the Glory of Dvādaśī
हरिदिनमिह मर्त्यो यः करोत्यादरेण नरवर स तु कुक्षिं मातुराप्नोति नैव । बहुवृजिनसमेतोऽकामतः कामतो वा व्रजति पदमनंतं लोकनाथस्य विष्णोः ॥ २६ ॥
haridinamiha martyo yaḥ karotyādareṇa naravara sa tu kukṣiṃ māturāpnoti naiva | bahuvṛjinasameto'kāmataḥ kāmato vā vrajati padamanaṃtaṃ lokanāthasya viṣṇoḥ || 26 ||
โอ บุรุษผู้ประเสริฐ ผู้ใดในโลกนี้ปฏิบัติ ‘วันของพระหริ’ ด้วยความเคารพศรัทธา ผู้นั้นย่อมไม่กลับเข้าสู่ครรภ์มารดาอีก แม้จะมีบาปมาก—ทั้งโดยไม่ตั้งใจหรือโดยตั้งใจ—ก็ยังไปถึงบทอันไม่สิ้นสุดของพระวิษณุ ผู้เป็นเจ้าแห่งโลกทั้งปวง
Narada (within the Narada–Sanatkumara dialogue frame)
Vrata: Hari-dina (in context: Dvādaśī/Hari-related observance)
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It declares that sincere observance of a day sacred to Hari grants liberation from rebirth and leads to Vishnu’s endless abode, overriding even a heavy load of sins.
Bhakti is shown as reverent, consistent sacred observance (“ādareṇa” of Hari-days) that culminates in Vishnu’s grace—deliverance from samsara and attainment of His supreme state.
It primarily reflects Kalpa/vrata-prayoga (ritual discipline and vow-observance) rather than technical Vedanga sciences like Vyakarana or Jyotisha—emphasizing correct devotional practice and sacred calendrical observances.