Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 127
The Account of the Lalitā Hymn, the Protective Armor
Kavaca), and the Thousand Names (Sahasranāma
मानिनी मधुरा माया मोहिनी च तथा स्मृता । भद्रा भवानी भव्या च विशालाक्षी शुचिस्मिता ॥ १२७ ॥
māninī madhurā māyā mohinī ca tathā smṛtā | bhadrā bhavānī bhavyā ca viśālākṣī śucismitā || 127 ||
พระนางถูกระลึกถึงว่าเป็น มานินี ผู้ทรงศักดิ์ศรี, มธุรา ผู้หวานละมุน, มายา ผู้สำแดงโลก, และ โมฮินี ผู้ลุ่มหลงใจ; อีกทั้งเป็น ภัททรา ผู้เป็นมงคล, ภวานี, ภัวยา ผู้เจริญรุ่งเรือง, วิศาลากษี ผู้มีดวงตากว้าง, และ ศุจิสมิตา ผู้มีรอยยิ้มบริสุทธิ์อ่อนโยน
Sanatkumara (teaching Narada in a stotra-style enumeration of the Devī’s epithets)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shringara
FAQs
It functions as a nāma-saṅkīrtana (recitation of sacred epithets), presenting the Devī as both enchanting Māyā/Mohinī and deeply auspicious Bhadrā/Bhavyā—teaching that the same divine power can bind through delusion and liberate through grace when worshipped rightly.
Bhakti here is practiced through reverent name-recitation: meditating on each epithet (sweetness, auspiciousness, purity) refines the devotee’s mind and redirects fascination (mohana) into devotion, turning worldly attraction into God-centered remembrance.
Vyākaraṇa-oriented clarity is implied: each nāma is a precise semantic unit (e.g., Bhavānī as Śiva-śakti, Viśālākṣī as ‘wide-eyed’), supporting correct pronunciation/meaning in stotra recitation—an applied aspect of Vedāṅga discipline.