Pañca-prakṛti-nirūpaṇa and Mantra-vidhi: Rādhā, Mahālakṣmī, Durgā, Sarasvatī, Sāvitrī; plus Sāvitrī-Pañjara
सावित्री सर्वदेवानां सावित्री परिकीर्तिता । हृदंतिकैर्ब्रह्म विष्णुरुद्रेश्वरसदाशिवैः ॥ ११२ ॥
sāvitrī sarvadevānāṃ sāvitrī parikīrtitā | hṛdaṃtikairbrahma viṣṇurudreśvarasadāśivaiḥ || 112 ||
พระสาวิตรีได้รับการประกาศว่าเป็นแก่นแท้แห่งเทพทั้งปวง. แม้พระพรหม พระวิษณุ พระรุทระ พระอีศวร และพระสทาศิวะ ผู้สถิตในส่วนลึกแห่งดวงใจ ก็สรรเสริญพระสาวิตรี.
Narada (within the Narada–Sanatkumara dialogue frame of Book 1.3)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It elevates Sāvitrī (Gāyatrī) as a universal divine principle—honored even by Brahmā, Viṣṇu, and Śiva-forms—implying that Vedic mantra (especially Gāyatrī) is a direct, heart-centered means to spiritual illumination.
By presenting Sāvitrī as praised by the highest deities, the verse supports single-pointed reverence (upāsanā) toward the mantra-goddess; devotion expressed through japa and contemplation becomes a unifying bhakti that transcends sectarian divisions.
It reflects the Vedāṅga approach of linking mantra with devatā (mantra-devatā sambandha) and emphasizes inward recitation/meditation (heart-centered upāsanā), a practical guideline for disciplined japa within Vedic ritual and study.