Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 29
The Exposition of Hanumān’s Protective Kavaca
Māruti-kavaca
विद्ध्वि व्याप्तं यथा कीशरूपेणानंजनेन तत् । यो विभुः सोऽहमेषोऽहं स्वीयः स्वयमणुर्बृहत् ॥ २९ ॥
viddhvi vyāptaṃ yathā kīśarūpeṇānaṃjanena tat | yo vibhuḥ so'hameṣo'haṃ svīyaḥ svayamaṇurbṛhat || 29 ||
จงรู้ว่า พระองค์แผ่ซ่านทั่วทุกสิ่งอย่างละเอียด ปราศจากมลทิน ปรากฏเป็นรูปแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้ทรงแผ่ทั่วนั้นคือ ‘เรา’; ‘เรา’ นี้เป็นอาตมันของพระองค์เอง และด้วยฤทธิ์ของพระองค์ พระองค์เป็นได้ทั้งเล็กยิ่งและใหญ่ยิ่ง
Sanatkumara (in instruction to Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It teaches that the Supreme Lord pervades all without impurity, and that the realized ‘I’ (Atman) is not separate from that all-pervading Reality—simultaneously subtler than the subtle and greater than the great.
By affirming the Lord’s presence everywhere and His untainted nature, it supports Bhakti as constant remembrance and reverence for Īśa in all beings and situations, seeing the indwelling Lord as one’s own Self.
While not a ritual rule, it reinforces the Vedānta-centered interpretive aim used across Vedanga studies—especially Vyākaraṇa and Nirukta—where precise meaning leads to the insight of the all-pervading, untainted Self behind sacred terms like Īśa, vibhu, aṇu, and bṛhat.