Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 8
The Greatness of Viṣṇu
Uttaṅka’s Hymn, Hari’s Manifestation, and the Boon of Bhakti
यः स्थूलसूक्ष्मादिविशेषभेदैर्जगद्यथावत्स्वकृतं प्रविष्टः । त्वमेव तत्सर्वमनन्तसारं त्वत्तः परं नास्ति यतः परात्मन् ॥ ८ ॥
yaḥ sthūlasūkṣmādiviśeṣabhedairjagadyathāvatsvakṛtaṃ praviṣṭaḥ | tvameva tatsarvamanantasāraṃ tvattaḥ paraṃ nāsti yataḥ parātman || 8 ||
พระองค์คือผู้ที่ทรงสร้างจักรวาลนี้พร้อมความแตกต่างเฉพาะ เช่น หยาบและละเอียด แล้วทรงแทรกซึมเข้าสู่สิ่งที่ทรงสร้างตามที่มันเป็นจริง พระองค์เท่านั้นคือทั้งหมดนี้ อันมีสาระอนันต์; ไม่มีสิ่งใดเหนือพระองค์เลย โอ้ปรมาตมัน
Narada (addressing the Supreme Self, Vishnu/Narayana)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It affirms Vishnu as the Supreme Self who both creates the cosmos and pervades it as its inner reality—gross, subtle, and all distinctions—so liberation comes from recognizing and surrendering to Him as the all.
Bhakti is strengthened by the conviction that the Lord is not distant: He is present within the entire world and within the devotee; since nothing is beyond Him, devotion becomes single-pointed (ananya-bhakti) toward Narayana alone.
No specific Vedanga technique is taught in this verse; its practical takeaway is Vedantic discernment of the gross (sthūla) and subtle (sūkṣma) levels of experience, used to contemplate the Lord’s all-pervading presence.