Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 7
The Greatness of Viṣṇu
Uttaṅka’s Hymn, Hari’s Manifestation, and the Boon of Bhakti
अनन्तवीर्यो गुणजातिहीनो गुणात्मको ज्ञानविदां वरिष्ठः । नित्यः प्रपन्नार्तिहरः परात्मा दयाम्बुधिर्मे वरदस्तु भूयात् ॥ ७ ॥
anantavīryo guṇajātihīno guṇātmako jñānavidāṃ variṣṭhaḥ | nityaḥ prapannārtiharaḥ parātmā dayāmbudhirme varadastu bhūyāt || 7 ||
ขอพระปรมาตมัน—ผู้มีเดชานุภาพอนันต์ พ้นจากข้อจำกัดแห่งคุณและชาติ แต่ทรงเป็นแก่นแท้แห่งคุณธรรมทั้งปวง เป็นยอดแห่งผู้รู้ญาณอันแท้จริง เป็นนิตย์ ทรงขจัดทุกข์ของผู้มอบตนเป็นศरणागत เป็นมหาสมุทรแห่งกรุณา—ทรงเป็นผู้ประทานพรแก่ข้าพเจ้าตลอดกาลเถิด
Narada (in a hymn of praise)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It presents the Lord as both transcendent (beyond limiting guṇa/jāti labels) and immanent (the very essence of virtues), emphasizing that liberation is supported by His eternal compassion and grace toward surrendered devotees.
Bhakti here is expressed as śaraṇāgati (taking refuge): the devotee relies on the Lord as prapannārtihara—one who removes the devotee’s suffering—showing devotion as trust in divine mercy rather than mere ritual performance.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught in this verse; instead, it functions as a stuti that can be used in daily japa/prayer as part of devotional practice.