Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 58
Bhāgīratha’s Bringing of the Gaṅgā
जगत्करोऽत्यब्जभवोऽत्ति रुद्र ः पुनाति लोकाञ्छ्रुतिभिश्च विप्राः । तमादिदेवं गुणसन्निधानं सर्वोपदेष्टारमिताः शरण्यम् ॥ ५८ ॥
jagatkaro'tyabjabhavo'tti rudra ḥ punāti lokāñchrutibhiśca viprāḥ | tamādidevaṃ guṇasannidhānaṃ sarvopadeṣṭāramitāḥ śaraṇyam || 58 ||
ผู้สร้างโลกทั้งหลายคือผู้สูงสุดยิ่ง; แม้ผู้บังเกิดจากดอกบัว (พรหมา) ก็เสื่อมสลาย; รุทรก็กลืนกิน; และพราหมณ์ผู้รู้ชำระโลกด้วยศรุติ (พระเวท). ข้าพเจ้าทั้งหลายขอถึงที่พึ่งในอาทิเทพนั้น ผู้เป็นที่สถิตแห่งคุณทั้งปวง เป็นครูผู้สั่งสอนสากล และเป็นที่พึ่งอันประเสริฐหนึ่งเดียว.
Narada (in the Narada–Sanatkumara dialogue context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It contrasts cosmic functions—creation, dissolution, and purification—then directs the seeker to take refuge in the Ādi-deva, the supreme source and universal teacher beyond all transient cosmic roles.
By culminating in “śaraṇyam” (worthy of surrender), it frames bhakti as śaraṇāgati—approaching the Primordial Lord as the ultimate shelter, beyond even Brahmā and Rudra.
It emphasizes Śruti-pramāṇa (Vedic authority) and the role of learned vipras who preserve, recite, and teach the Vedas—implying disciplined study and correct transmission (closely tied to Śikṣā and Vyākaraṇa).