Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 23
Pāpa-bheda, Naraka-yātanā, Mahāpātaka-vicāra, Atonement Limits, Daśa-vidhā Bhakti, and Gaṅgā as Final Remedy
महापातकिनस्त्वेते तत्संसर्गी च पञ्चमः । पंतिभेदीवृथापाकी नित्यं ब्रह्मणदूषकः ॥ २३ ॥
mahāpātakinastvete tatsaṃsargī ca pañcamaḥ | paṃtibhedīvṛthāpākī nityaṃ brahmaṇadūṣakaḥ || 23 ||
คนเหล่านี้แลเป็นมหาปาตกี (ผู้ทำบาปใหญ่) และผู้คบหาสมาคมกับเขาย่อมนับเป็นคนที่ห้า อีกทั้งผู้ทำลายระเบียบแถวการฉันร่วมกัน ผู้หุงหาอาหารโดยเปล่าประโยชน์ และผู้กล่าวร้ายพราหมณ์อยู่เนืองนิตย์ ก็จัดเป็นผู้มีโทษด้วย
Sūta (narrating the teaching as part of the Narada Purana’s dharma discourse)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhayanaka
FAQs
It warns that grave sin is not only in direct wrongdoing but also in enabling it—association with great sinners, disrupting sacred communal norms, misusing food, and habitual brāhmaṇa-slander are treated as serious dharmic violations that damage inner purity.
By stressing śuddhi (purity) in conduct and speech: devotion thrives with sat-saṅga and reverence for the dharmic order, while bad company and contemptuous speech undermine the devotional temperament.
It reflects smārta-ācāra tied to ritual discipline—rules of food preparation and communal eating (linked to kalpa/ācāra traditions), emphasizing that external ritual order supports internal purity.