Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 57
Śuka’s Yoga-ascent, the Echo of ‘Bhoḥ’, and the Vaikuṇṭha Vision
विश्वरूपाय विश्वाय सृष्टिस्थित्यंतकारिणे । यज्ञाय यज्ञभोक्ते च स्थविष्ठायाणवेऽर्थिने ॥ ५७ ॥
viśvarūpāya viśvāya sṛṣṭisthityaṃtakāriṇe | yajñāya yajñabhokte ca sthaviṣṭhāyāṇave'rthine || 57 ||
ขอนอบน้อมแด่พระองค์ผู้มีรูปเป็นสากลจักรวาล ผู้ทรงเป็นจักรวาลเอง ผู้ทรงกระทำการสร้าง ดำรง และล่มสลาย; แด่พระองค์ผู้เป็นยัญญะเองและเป็นผู้เสวยยัญญะด้วย; แด่ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแต่ก็ละเอียดที่สุด เป็นฐานและความหมายแห่งสรรพสิ่ง
Narada (in a hymn of praise within the Narada–Sanatkumara dialogue)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta (wonder)
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It presents the Supreme (Vishnu) as both cosmic immanence and transcendence—He is the universe, the cause of its cycles (creation–maintenance–dissolution), and the inner meaning (artha) behind all experience—supporting a moksha-oriented vision.
By identifying Vishnu as the very Yajña and the Yajña’s enjoyer, the verse turns worship into direct devotion: every offering, act, and intention can be dedicated to Him as the ultimate recipient, deepening single-pointed bhakti.
It highlights the ritual principle (Kalpa/Śrauta sense) that the efficacy and goal of yajña culminate in the deity-recipient—here taught as Vishnu Himself—linking external rite to inner realization rather than mere procedural performance.