Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 47
Śokanivāraṇa: Non-brooding, Impermanence, Contentment, and Śuka’s Renunciation
नैनं प्रज्ञा सुनियतं त्रायते नापि पौरुषम् । स्वभावाद्यत्नमातिष्ठेद्यत्नवान्नावसीदति ॥ ४७ ॥
nainaṃ prajñā suniyataṃ trāyate nāpi pauruṣam | svabhāvādyatnamātiṣṭhedyatnavānnāvasīdati || 47 ||
มิใช่เพียงปัญญา มิใช่วินัยที่ควบคุมดีแล้ว และมิใช่กำลังกล้าเพียงอย่างเดียวที่จะช่วยคนให้รอดได้ ดังนั้นจงเริ่มจากสภาวะของตนแล้วตั้งความเพียรอย่างมั่นคง; ผู้เพียรย่อมไม่จมสู่ความพินาศ।
Sanatkumara (teaching Narada in Moksha-Dharma context)
Vrata: none
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It emphasizes that liberation-oriented progress depends on sustained, practical effort aligned with one’s temperament (svabhāva), not on intellect, restraint, or bravado taken in isolation.
Bhakti is strengthened by consistent practice suited to one’s nature—regular remembrance, japa, worship, and service—so devotion becomes steady rather than merely conceptual or occasional.
No single Vedāṅga is directly taught; the practical takeaway is methodological: adopt a disciplined routine (sādhana) and apply it persistently, tailoring practice to one’s capacity and disposition.