Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 116
Graha–Ketu–Utpāta Lakṣaṇas: Solar/Lunar Omens, Comets, Eclipses, and Calendar Rules
ईश्वरो बहुधान्यश्च प्रमाथी विक्रमो वृषः । चित्रभानुस्सुभानुश्च तारणः पार्थिवोऽव्ययः ॥ ११६ ॥
īśvaro bahudhānyaśca pramāthī vikramo vṛṣaḥ | citrabhānussubhānuśca tāraṇaḥ pārthivo'vyayaḥ || 116 ||
พระองค์คือพระผู้เป็นเจ้าสูงสุด; ผู้ประทานความอุดมแห่งธัญญาหารและศรีสมบัติ; ผู้ปราบมารผู้เกรียงไกร; เป็นเดชานุภาพเอง; เป็นโคอันทรงธรรมค้ำจุนธรรมะ. พระองค์ส่องประกายหลากสีและรัศมีมงคล; เป็นผู้พาข้ามพ้น; ทรงเป็นเจ้าแห่งโลกมนุษย์แต่ยังคงอมตะไม่เสื่อมสลาย।
Narada (in a Moksha-Dharma recitation of divine names, addressed within the Narada–Sanatkumara dialogue frame)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It presents Vishnu as the imperishable Lord who both sustains worldly life (abundance, earthly rulership) and grants transcendence (tāraṇa—carrying beings beyond saṃsāra), showing that the same Divine governs dharma and liberation.
By concentrating devotion through sacred epithets—īśvara, vṛṣa, tāraṇa, avyaya—the devotee remembers Vishnu’s protecting, sustaining, and liberating powers; such nāma-smaraṇa/nāma-japa is a direct bhakti practice aligned with Moksha-Dharma.
Primarily Vyākaraṇa and Nirukta-style insight: the verse teaches meaning through well-formed divine names (nāma), encouraging precise understanding and correct recitation for stotra and japa practice.