Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 28
Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
हरेऽव विष्णोऽवेत्येषादसोमादप्यमी अधाः । शौरी एतौ विष्णु इमौ दुर्गे अमू नो अर्जुनः ॥ २८ ॥
hare'va viṣṇo'vetyeṣādasomādapyamī adhāḥ | śaurī etau viṣṇu imau durge amū no arjunaḥ || 28 ||
“ฮะเร!” และ “โอ้ วิษณุ!”—นี่คือถ้อยคำคุ้มครอง. แม้จากแดนโสมะ และแม้จากโลกเบื้องล่าง ขอให้ศาวรีและวิษณุ—สองพระองค์—ปกปักรักษาเรา. ในยามคับขันและอันตราย ขอให้ทั้งสองทรงคุ้มครอง; และขอให้อรชุนผู้กล้าหาญเป็นผู้พิทักษ์แก่เรา.
Narada (within a Moksha-Dharma/protective recitation context; framed in the Narada–Sanatkumara dialogue tradition)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: vira
FAQs
It emphasizes smaraṇa (remembrance) of Hari/Viṣṇu as a protective and liberating act: calling the divine names is presented as a shield across all realms (higher and lower), aligning fearlessness with Mokṣa-dharma.
Bhakti is shown as immediate and practical: simple invocation—“Hare, O Viṣṇu”—is treated as effective refuge (śaraṇāgati), especially “in danger” (durge), where the devotee relies on the Lord’s presence rather than personal power.
The verse functions like a concise protective formula (rakṣā-ucchāra). While not a technical Vedāṅga lesson, it reflects applied mantra-prayoga: correct invocation, divine epithets (Hari, Viṣṇu, Śaurī), and situational use (in peril) consistent with dhārmic recitation practice.