Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 2
Anūcāna (True Learning), the Vedāṅgas, and Śikṣā: Svara, Sāmavedic Chant, and Gandharva Theory
नारद उवाच । भगवन्सर्वमाख्यातं यत्पृष्टं भवतो मया । तथापि नात्मा प्रीयेत श्रृण्वन्हरिकथां मुहुः ॥ २ ॥
nārada uvāca | bhagavansarvamākhyātaṃ yatpṛṣṭaṃ bhavato mayā | tathāpi nātmā prīyeta śrṛṇvanharikathāṃ muhuḥ || 2 ||
นารทกล่าวว่า—ข้าแต่ภควัน สิ่งที่ข้าพเจ้าทูลถาม ท่านได้อธิบายครบถ้วนแล้ว ถึงกระนั้นดวงใจของข้าพเจ้ายังไม่อิ่มเอม แม้จะได้ฟังหริกถา คือเรื่องราวศักดิ์สิทธิ์แห่งพระหริ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า.
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: karuna
FAQs
It highlights the devotee’s intense longing: even after receiving complete instruction, true inner satisfaction arises only when devotion ripens—showing that moksha-dharma is fulfilled through deepened bhakti, not mere information.
By centering repeated listening to Hari-kathā (śravaṇa), it shows bhakti as a living, ever-deepening practice: the devotee returns again and again to Vishnu’s stories because they purify the heart and intensify divine yearning.
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; the practical takeaway is sādhana-oriented—regular śravaṇa of Hari-kathā as a disciplined practice supporting moksha-dharma.