Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 52
Bharata’s Attachment and the Palanquin Teaching on ‘I’ and ‘Mine’
राजोवाच । किं श्रांतोऽस्यल्पमध्वानं त्वयोढा शिबिका मम । किमायाससहो न त्वं पीवा नासि निरीक्ष्यसे ॥ ५२ ॥
rājovāca | kiṃ śrāṃto'syalpamadhvānaṃ tvayoḍhā śibikā mama | kimāyāsasaho na tvaṃ pīvā nāsi nirīkṣyase || 52 ||
พระราชาตรัสว่า “ทางก็สั้น เหตุใดเจ้าจึงเหนื่อยเมื่อแบกเสลี่ยงของเรา? เจ้าไม่อาจทนความเพียรได้หรือ? เจ้าไม่แข็งแรงหรือ? เมื่อเรามองดู เจ้าดูไม่อ้วนกำยำเลย”
King (Rāja)
Vrata: none
Primary Rasa: raudra
Secondary Rasa: hasya
FAQs
It highlights how pride and harsh judgment arise from superficial assessment (strength, appearance), setting up a dharma lesson on humility, right speech, and seeing beyond the body.
Indirectly, it prepares the contrast between external power and inner virtue—Bhakti emphasizes inner surrender and compassion rather than status, bodily strength, or dominance.
Vyākaraṇa/semantic precision is implicit: the verse turns on careful meanings of terms like āyāsa-saha (endurance) and pīvā (stout), showing how exact word-sense shapes ethical judgment in narrative instruction.