Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 27
Sṛṣṭi-pralaya-kathana: Mahābhūta-guṇāḥ, Vṛkṣa-indriya-vādaḥ, Prāṇa-vāyu-vyavasthā
ते चाप्यन्तं न पश्यंति नभसः प्रथितौजसः । दुर्गमत्वादनंतत्वादिति मे वद मानद ॥ २७ ॥
te cāpyantaṃ na paśyaṃti nabhasaḥ prathitaujasaḥ | durgamatvādanaṃtatvāditi me vada mānada || 27 ||
แม้พวกเขา—ผู้เลื่องชื่อในนภาด้วยเดชานุภาพอันรุ่งโรจน์—ก็ยังไม่เห็นที่สุดของท้องฟ้านั้น เป็นเพราะเข้าถึงได้ยาก หรือเพราะแท้จริงแล้วหาที่สุดมิได้? ข้าแต่ท่านผู้ประทานเกียรติ โปรดบอกข้าพเจ้าด้วย
Narada (questioning the venerable teacher, in the Narada–Sanatkumara dialogue frame)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It emphasizes that the Supreme Reality’s limit cannot be grasped even by exalted celestial beings—highlighting the transcendence and immeasurable (ananta) nature of the Highest, a core Moksha-Dharma teaching.
By showing that mere power or heavenly status cannot reach the ‘end’ of the Supreme, it implicitly supports Bhakti and surrender as the appropriate approach—seeking grace rather than attempting to measure the Infinite by force or intellect alone.
No specific Vedanga technique is taught in this verse; the takeaway is philosophical discernment (viveka) about the limits of worldly/celestial attainment when pursuing moksha.