सुरभिः सा हिता भूत्वा ब्रह्माणं समुपस्थिता ततस्तामगमद्ब्रह्मा मैथुनं लोकपूजितः //
surabhiḥ sā hitā bhūtvā brahmāṇaṃ samupasthitā tatastāmagamadbrahmā maithunaṃ lokapūjitaḥ //
ครั้นแล้วสุรภีผู้เกื้อกูลได้เข้าไปเฝ้าปรนนิบัติพระพรหม ต่อมาพระพรหมผู้เป็นที่สักการะแห่งโลกได้ร่วมสังวาสกับนาง.
It concerns creation (sarga), describing progenitive union as a means by which beings and lineages arise; it does not describe pralaya directly.
Indirectly, it frames procreation as a lawful cosmic principle for continuing lineage—an idea mirrored in householder dharma (gṛhastha) emphasizing sanctioned union for progeny and social continuity.
No Vāstu or temple-ritual rule is stated in this verse; its significance is genealogical/cosmogonic, explaining origins through Brahmā’s creative agency.