Shloka 10
Adhyaya 93 — The Goddess’s Boons to Suratha and the Merchant (Conclusion of the Devi Mahatmyam)
श्रीदेव्युवाच यत्प्रार्थ्यते त्वया भूप त्वया च कुलनन्दन ।
मत्तस्तत्प्राप्यतां सर्वं परितुष्टा ददामि तत् ॥
śrīdevy uvāca yat prārthyate tvayā bhūpa tvayā ca kulanandana /
mattaḥ tat prāpyatāṃ sarvaṃ parituṣṭā dadāmi tat
พระเทวีผู้เป็นมงคลตรัสว่า “โอ้พระราชา และโอ้ผู้เป็นความปีติแห่งวงศ์ตระกูล สิ่งใดก็ตามที่ท่านทั้งสองปรารถนาจากเรา จงได้สิ่งนั้นทั้งหมด เราพอพระทัยแล้วจึงประทานให้”
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Divine grace responds to inner orientation: the same Devī can fulfill divergent aims (royal restoration or liberating knowledge). The ethical lesson is to examine what one truly seeks when given the freedom to ask.
This is theophany and boon-bestowal—didactic narrative, not a pancalakṣaṇa element.
Devī’s ‘from me’ (mattaḥ) underscores non-duality of source: all attainments—material, heavenly, or liberative—are expressions of Śakti’s single sovereignty.