Shloka 33
Adhyaya 84 — The Gods’ Hymn after the Slaying of Mahishasura and the Goddess’ Boon
यदि चापि वरो देयस्त्वयास्माकं महेश्वरि ।
सं स्मृता सं स्मृता त्वं नो हिंसेथाः परमापदः ॥
yadi cāpi varo deyas tvayāsmākaṃ maheśvari | saṃsmṛtā saṃsmṛtā tvaṃ no hiṃsethāḥ paramāpadaḥ ||
และหากพระองค์จะประทานพรแก่พวกเรา โอ้พระเทวีผู้ยิ่งใหญ่ เมื่อใดก็ตามที่พระองค์ถูกระลึกถึง—ครั้งแล้วครั้งเล่า—ขอพระองค์ทรงปัดเป่าภัยพิบัติอันใหญ่หลวงที่สุดให้พวกเราด้วยเถิด
FAQs
The verse elevates devotion from mere praise to a practical dharmic refuge: remembrance (smaraṇa) becomes a means of protection and moral steadiness in crisis.
Falls under Manvantara-kathā and dharma-upadeśa by implication: it prescribes a devotional practice (remembering Devī) as a sustaining principle across ages.
Repeated remembrance suggests japa-like continuity: consciousness aligned with Śakti dispels ‘āpadaḥ’ (inner/outer afflictions), implying an apotropaic and transformative function.