Shloka 2
दुर्गतेस्तरणे तेषामायतं तरणं भवेत् । सुभिक्षं क्षेममारोग्यं पुण्यवृद्धि: प्रजायते,पाण्डवोंका जो दुर्गतिसे उद्धार हुआ, उस प्रसंगका पाठ करनेपर मनुष्यके लिये भारीसे भारी संकटसे छूटना सरल हो जाता है। उन्हें सुभिक्ष, क्षेम, आरोग्य तथा पुण्यकी वृद्धि सुलभ होती है
durgates taraṇe teṣām āyataṁ taraṇaṁ bhavet | subhikṣaṁ kṣemam ārogyaṁ puṇya-vṛddhiḥ prajāyate ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—สำหรับผู้ที่ตกอยู่ในความคับขัน เรื่องราวการข้ามพ้นเคราะห์ของพวกเขาย่อมเป็นหนทางแห่งการปลดเปลื้องที่แผ่ไกล การสาธยายเรื่องนี้ก่อให้เกิดความอุดมสมบูรณ์แห่งเสบียง ความเกษมสันติ สุขภาพ และความเจริญแห่งบุญ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Remembering and reciting a dharmic narrative of deliverance is presented as spiritually efficacious: it strengthens resilience in crisis and is said to generate tangible welfare—abundance, safety, health—and intangible welfare—growth of merit (puṇya).
Vaiśaṃpāyana states a phalaśruti (statement of benefits): the episode describing the Pāṇḍavas’ rescue from adversity, when read or recited, becomes a powerful aid for listeners/reciters to overcome great dangers and gain well-being.