Shloka 17
आश्यां तु पाश्वे कनकोत्तमाड़ी यैषा प्रभा मूर्तिमतीव गौरी | नीलोत्पलाभा सुरदेवतेव कृष्णा स्थिता मूर्तिमतीव लक्ष्मी:,इन दोनोंके बगलमें ये जो तेजस्विनी देवी मूर्तिमती गौरीके समान खड़ी हैं, जिनके उत्तम अंगोंसे सुनहरी छटा छिटक रही है, जिनकी कान्ति नीलकमलकी आभाको लज्जित कर रही है तथा जो देवताओंकी भी देवी और साकाररूपमें प्रकट हुई लक्ष्मीके समान शोभा पा रही हैं, ये ही ट्रपदकुमारी महारानी कृष्णा हैं
āsyāṃ tu pārśve kanakottamāṅgī yaiṣā prabhā mūrtimatīva gaurī | nīlotpalābhā suradevateva kṛṣṇā sthitā mūrtimatīva lakṣmīḥ ||
อุตตรากล่าวว่า “ข้างพวกเขายืนอยู่คือสตรีผู้รุ่งเรืองนี้ อวัยวะอันงามเลิศเปล่งประกายดุจทอง—ประหนึ่งพระคงคา…ดุจพระคุรี (คาวรี) ผู้มีรูปกายจริง ๆ ความงามของนางทำให้สีสันแห่งบัวสีน้ำเงินยังต้องหม่นลง นางประหนึ่งเทวีเหนือเทวะทั้งหลาย และดุจพระลักษมีผู้ปรากฏเป็นรูป—นางคือกฤษณา พระธิดาแห่งท้าวทฺรุปท”
उत्तर उवाच
Educational Q&A
The verse models reverent speech and ethical recognition: true nobility is shown by honoring virtue and auspicious presence in others. By likening Draupadī to Gaurī and Lakṣmī, the speaker frames her not as an object of desire but as a dignified, almost sacred embodiment of śrī (auspiciousness) and moral stature.
In the Virāṭa episode, Uttara identifies and praises the woman standing nearby as Kṛṣṇā (Draupadī), describing her extraordinary radiance through divine comparisons (Gaurī, Lakṣmī) and poetic imagery (golden luster, blue-lotus hue).