Shloka 13
उत्तर उवाच य एष जाम्बूनदशुद्धगौर- तनुर्महान् सिंह इव प्रवृद्धः । प्रचण्डघोण: पृथुदीर्घनेत्र- स्ताम्रायताक्ष: कुरुगाज एष:,उत्तर बोले--पिताजी! विशुद्ध जाम्बूनद नामक सुवर्णके समान जिनका गौर शरीर है, जो सबसे बड़े और सिंहके समान हृष्ट-पुष्ट हैं, जिनकी नाक लंबी और बड़े-बड़े नेत्र कुछ लालिमा लिये कानोंतक फैले हुए हैं, ये ही कुरुकुलनरेश महाराज युधिष्ठिर हैं
uttara uvāca ya eṣa jāmbūnadaśuddhagauratanur mahān siṁha iva pravṛddhaḥ | pracaṇḍaghoṇaḥ pṛthudīrghanetraḥ tāmrāyatākṣaḥ kurugāja eṣaḥ ||
อุตตระกล่าวว่า “เสด็จพ่อ! ผู้นี้แล—กายผ่องผุดบริสุทธิ์ดุจทองชัมพูนท ผู้ยิ่งใหญ่และเติบโตทรงพลังประหนึ่งราชสีห์; สันจมูกเด่น ดวงตากว้างยาว และแววตาเจือประกายแดงดุจทองแดงทอดยาว—ผู้นี้คือพระราชาแห่งวงศ์กุรุ มหาราชยุธิษฐิระ”
उत्तर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the traditional markers of righteous kingship: inner worth is reflected in dignified presence, and a dhārmic ruler like Yudhiṣṭhira is recognized not merely by name but by qualities associated with nobility, restraint, and eminence.
Uttara points out and identifies Yudhiṣṭhira, describing his majestic appearance through poetic similes (gold-like radiance, lion-like strength), thereby revealing recognition of the Kuru king’s stature within the unfolding events of the Virāṭa episode.