Shloka 8
Bhīma–Draupadī Saṃvāda on Restraint, Protection, and the Kīcaka Threat
Virāṭa-parva, Adhyāya 20
स्थितं पूर्व जल॑ यत्र पुनस्तत्रैव गच्छति । इति पर्यायमिच्छन्ती प्रतीक्षे उदयं पुन:,पानी जहाँ पहले स्थिर होता है, वह फिर भी वहीं ठहरता है। इस क्रमको चाहती हुई मैं पुनः अभ्युदयकालकी प्रतीक्षा करती हूँ
sthitaṁ pūrvaṁ jalaṁ yatra punas tatraiva gacchati | iti paryāyam icchantī pratīkṣe udayaṁ punaḥ ||
สายน้ำหยุดนิ่ง ณ ที่ใดเป็นครั้งแรก ก็ย่อมย้อนกลับไปหยุดนิ่ง ณ ที่เดิมอีกครั้ง ด้วยปรารถนาวัฏจักรที่เวียนกลับเช่นนี้ ข้าพเจ้าจึงเฝ้ารอเวลาแห่งการผงาดขึ้นอีกครา
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses the image of water returning to its resting place to express faith in recurring order: after decline, conditions can return to stability. Ethically it commends patience and steadiness—enduring hardship while awaiting a rightful renewal rather than abandoning hope or dharma.
In Vaiśampāyana’s narration, a speaker (in feminine voice) reflects on the way things recur in cycles and declares that, wishing for that natural return, she waits again for “udaya”—a renewed rise or favorable turn of time.