Shloka 16
दमयन्तीस्वयंवरः — देववेषधारणं, सत्यप्रार्थना, नलवरणम्
Damayantī’s Svayaṃvara: Divine Disguises, Truth-Vow, and Choosing Nala
नारद उवाच आवयो: कुशल देव सर्वत्रगतमी श्वर । लोके च मघवन् कृत्स्ने नृपा: कुशलिनो विभो,तब नारदजीने कहा--प्रभो! देवेश्वर! हमलोगोंकी सर्वत्र कुशल है और समस्त लोकमें भी राजालोग सकुशल हैं
nārada uvāca | āvayoḥ kuśalaṃ deva sarvatragatam īśvara | loke ca maghavan kṛtsne nṛpāḥ kuśalino vibho ||
นารทกล่าวว่า “ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ผู้เป็นอิศวรผู้แผ่ซ่านไปทั่ว เราทั้งสองมีความผาสุกทุกแห่งหน และโอ้มฆวัน ทั่วทั้งโลกนี้ เหล่ากษัตริย์ทั้งหลายก็ปลอดภัยและรุ่งเรือง โอ้ผู้ทรงเดช”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the dharmic ideal of universal welfare: a righteous order is measured not only by personal safety but by the well-being of rulers and the wider world, acknowledged before the divine sovereign.
Narada addresses Indra with reverence, reporting that he (and his companion, implied by the dual) is well everywhere, and that across the whole world the kings are also safe—functioning as a formal status report to the divine ruler.