Shloka 15
Arjuna Honored in Indra’s Court; Lomāśa’s Audience; Indra’s Disclosure of Lineage and Mission
Book 3, Chapter 45
यस्त्वस्य कथित: सत्यो गुणोद्देशस्त्वया मम । त॑ श्रुत्वाव्यथयं पुंसो वृणुयां किमतो<र्जुनम्,“गन्धर्वराज! तुमने जो अर्जुनके लेशमात्र गुणोंका मेरे सामने वर्णन किया है, वह सब सत्य है। मैं दूसरे लोगोंके मुखसे भी उनकी प्रशंसा सुनकर उनके लिये व्यथित हो उठी हूँ। अतः इससे अधिक मैं अर्जुनका क्या वरण करूँ?”
yastv asya kathitaḥ satyo guṇoddeśas tvayā mama | taṁ śrutvā vyathayaṁ puṁso vṛṇuyāṁ kim ato 'rjunam ||
อุรวศีกล่าวว่า “ข้าแต่ราชาแห่งคนธรรพ์! คำบอกเล่าถึงคุณความดีของอรชุนที่ท่านกล่าวแก่ข้านั้น ล้วนเป็นความจริง. เมื่อได้ฟัง—แม้เป็นคำสรรเสริญจากปากผู้อื่น—ใจข้าก็พลันร้อนรนห่วงหาเขาผู้นั้น. เพราะฉะนั้น นอกจากสิ่งนี้แล้ว ข้าจะเลือกอรชุนให้ยิ่งไปกว่านี้ได้อย่างไร?”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of genuine virtue and reputation: when a person’s qualities are consistently affirmed by multiple sources, further ‘selection’ or proof becomes unnecessary. It also shows how true excellence evokes concern and protective feeling in others, not merely admiration.
The speaker addresses the Gandharva king, affirming that the virtues he has described about Arjuna are true. Having heard Arjuna praised even by others, the speaker feels anxious concern for him and concludes that there is nothing more to be sought or chosen beyond Arjuna’s established merit.