Mahabharata 3.39.5 — Vana Parva, Adhyaya 39, Shloka 5
Arjuna’s Himalayan Departure and the Commencement of Severe Tapas
Janamejaya’s Inquiry; Sages Approach Śiva
किरातवेषसंच्छन्न: स्त्रीभिश्वापि सहस्रश: । अशोभत तदा राजन् स देशोडतीव भारत
kirātaveṣasaṃchannaḥ strībhiś cāpi sahasraśaḥ | aśobhata tadā rājan sa deśo ’tīvabhārata ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา ในกาลนั้น พระศังกรผู้รุ่งเรืองทรงเร้นกายในคราบกิราตะ ทรงส่องประกายงามสง่า ท่ามกลางสตรีนับพันที่รายล้อมอยู่ และโอ เชื้อสายภรตะ ทั้งแว่นแคว้นนั้นยิ่งงดงามนักด้วยการเคลื่อนไหวและการปรากฏของขบวนบริวารอันใหญ่หลวงนั้น”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a recurring Mahābhārata motif: the divine may appear in humble or unexpected forms. Ethical discernment and reverence should not depend solely on outward appearance; true greatness can be concealed beneath a disguise.
Vaiśampāyana describes a scene where Śiva, hidden in the attire of a Kirāta (hunter), moves through the area surrounded by a vast retinue of women, making the entire region appear splendid and animated.
Ask anything about this verse
Curious about the meaning, context, or a word? Ask, and continue the conversation in the Vedapath app.
A free Google sign-in keeps your chat saved across web and the app.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.