Shloka 19
शीतलच्छायमागम्य न्यग्रोधं गहने वने । क्षुत्पिपासापरीताज्: पाण्डवा: समुपाविशन्,तत्पश्चात् उस गहन वनमें भूख-प्याससे पीड़ित अंगोंवाले पाण्डव एक शीतल छायावाले बरगदके पास आकर बैठ गये
śītalacchāyam āgamya nyagrodhaṃ gahane vane | kṣutpipāsāparītāḥ pāṇḍavāḥ samupāviśan ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—ต่อมาในป่าทึบ พวกปาณฑพไปถึงต้นไทรที่ให้ร่มเงาเย็นสบาย ครั้นถูกความหิวและความกระหายครอบงำ จึงนั่งลง ณ ที่นั้น
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic ideal of endurance in adversity: even noble persons face physical hardship, and meeting it with restraint and perseverance is part of righteous living during exile.
In the course of their forest exile, the Pāṇḍavas, weakened by hunger and thirst, reach a cool-shaded banyan tree in a dense forest and sit down to rest.