Shloka 9
यदा नानय॑ प्रवृणुते वरं वै द्विजसत्तम: । (विनास्य सहजं वर्म कुण्डले च विशाम्पते) । तदैनमब्रवीद् भूयो राधेय: प्रहसन्निव,राजन! जब जन द्विजश्रेष्ठने कर्णके सहज कवच और कुण्डलके सिवा दूसरी कोई वस्तु नहीं माँगी, तब राधानन्दन कर्णने उनसे हँसते हुए-से कहा--
yadā nānyat pravṛṇute varaṃ vai dvijasattamaḥ | vināsya sahajaṃ varma kuṇḍale ca viśāṃpate || tadainam abravīd bhūyo rādheyaḥ prahasan iva | rājan ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา ครั้นพราหมณ์ผู้ประเสริฐนั้นมิได้เลือกพรอื่นใด นอกจากเกราะกำเนิดและตุ้มหูของกรรณะแล้ว ราธेय (กรรณะ) ก็ประหนึ่งยิ้มอยู่ กล่าวกับเขาอีกครั้ง”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical strain between the right to ask and the duty to give: a request may be framed as a legitimate boon yet aim at another’s vital protection. It sets up Karṇa’s famed generosity and honor, even when the gift demanded threatens his own safety.
A brāhmaṇa asks for a boon and chooses nothing except Karṇa’s innate armor and earrings. Hearing this, Karṇa (Rādheya) responds again, ‘as if smiling,’ indicating composure and perhaps irony as the exchange moves toward a decisive act of giving.