Shloka 22
त॑ तु कुण्डलिनं दृष्टवा वर्मणा च समन्वितम् | अवध्यं समरे मत्वा पर्यतप्यद् युधिषछ्िर:,उसे दिव्य कुण्डल और कवचसे संयुक्त देख युद्धमें अवध्य जानकर राजा युधिष्ठिर सदा संतप्त होते रहते थे
taṁ tu kuṇḍalinaṁ dṛṣṭvā varmaṇā ca samanvitam | avadhyaṁ samare matvā paryatapyad yudhiṣṭhiraḥ ||
ครั้นยุดิษฐิระทอดพระเนตรเห็นเขาประดับกุณฑลทิพย์และสวมเกราะครบครัน ก็ทรงเห็นว่าเป็นผู้มิอาจพิชิตได้ในสนามรบ จึงทรงระทมพระทัยอยู่เนืองนิตย์
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral and psychological weight borne by a dharmic ruler: when an opponent appears invulnerable, the king’s distress is not merely strategic but ethical—war becomes a source of inner torment when it seems to demand impossible or unrighteous means to overcome.
Vaiśaṃpāyana narrates that Yudhiṣṭhira sees a warrior marked by divine earrings and armor and concludes that he cannot be slain in battle; this perception makes Yudhiṣṭhira continually anxious and sorrowful.