Shloka 34
Draupadī’s Lament and Theodicy: Dharma, Dice, and Īśvara’s Governance (Āraṇyaka-parva 31)
बहुनापि हााविद्वांसो नैव तुष्यन्त्यबुद्धय: । तेषां न धर्मजं किंचित् प्रेत्य शर्मास्ति वा पुन:,परंतु बुद्धिहीन अज्ञानी मनुष्य बहुत पाकर भी संतुष्ट नहीं होते। उन्हें परलोकमें धर्मजनित थोड़ा-सा भी सुख नहीं मिलता
bahunāpi hi āvidvāṁso naiva tuṣyanty abuddhayaḥ | teṣāṁ na dharmajaṁ kiñcit pretya śarmāsti vā punaḥ ||
ยุธิษฐิระกล่าวว่า “แม้ได้มามาก คนเขลาไร้ปัญญาก็มิได้อิ่มใจ สำหรับคนเช่นนั้น ครั้นล่วงลับแล้วก็ไม่มีความสงบเลย—ไม่มีความสุขอันเกิดจากธรรม แม้เพียงน้อยนิด”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Material abundance does not produce contentment in those without discernment; only dharma yields lasting well-being, including peace in the hereafter.
In the Vana Parva dialogue context, Yudhiṣṭhira reflects on human conduct and consequences, contrasting the restless craving of the foolish with the enduring fruit of dharma beyond this life.