Shloka 11
Araṇi Lost to the Deer: Pāṇḍavas Pursue to Preserve Agnihotra (अरणी-हरण प्रसङ्गः)
रूपिणी तु तदा राजन् दर्शयामास तं नृपम् | अग्निहोत्रात् समुत्थाय हर्षेण महतान्विता । उवाच चैनं वरदा वचन पार्थिवं तदा
rūpiṇī tu tadā rājan darśayāmāsa taṃ nṛpam | agnihotrāt samutthāya harṣeṇa mahatānvitā | uvāca cainaṃ varadā vacanaṃ pārthivaṃ tadā |
ครั้งนั้น ข้าแต่พระราชา พระเทวีผู้มีรูปอันรุ่งเรืองได้ทรงสำแดงพระองค์แก่พระมหากษัตริย์นั้น ครั้นเสด็จลุกขึ้นหลังประกอบอัคนิโหตรเสร็จสิ้น ทรงเปี่ยมด้วยความปีติยิ่ง พระผู้ประทานพรจึงตรัสถ้อยคำอันสมควรแก่พระราชาผู้ครองแผ่นดิน
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse links disciplined sacred practice (Agnihotra) with auspicious outcomes: after the rite, a boon-giving figure appears and speaks. Ethically, it suggests that steadfast observance of dharma and ritual order prepares one to receive guidance and grace.
A radiant woman reveals herself to a king. After rising from the Agnihotra, she—described as a bestower of boons—addresses the monarch with a formal statement, marking a transition from ritual action to consequential dialogue.