Previous Verse
Next Verse

Shloka 23

Sāvitrī–Satyavān Vivāha: Kanyāpradāna and Āśrama-Śīla (सावित्री-सत्यवान्विवाहः)

शुश्राव तस्य वैदेही ततस्तां करुणां गिरम्‌

śuśrāva tasya vaidehī tatas tāṁ karuṇāṁ giram

พระนางไวเทหีได้ยินถ้อยคำของเขา แล้วจึงได้ยินวาจาอันเวทนาเศร้าสร้อยนั้น

शुश्रावheard
शुश्राव:
Karta
TypeVerb
Rootश्रु (धातु)
FormPerfect (लिट्), 3rd, Singular, Parasmaipada
तस्यof him / his
तस्य:
Adhikarana
TypeNoun
Rootतद् (सर्वनाम-प्रातिपदिक)
FormMasculine/Neuter, Genitive (षष्ठी), Singular
वैदेहीVaidehī (Sītā)
वैदेही:
Karta
TypeNoun
Rootवैदेही (प्रातिपदिक)
FormFeminine, Nominative (प्रथमा), Singular
ततःthen / thereafter
ततः:
Adhikarana
TypeIndeclinable
Rootततः (अव्यय)
ताम्that
ताम्:
Karma
TypeNoun
Rootतद् (सर्वनाम-प्रातिपदिक)
FormFeminine, Accusative (द्वितीया), Singular
करुणाम्piteous / sorrowful
करुणाम्:
Karma
TypeAdjective
Rootकरुणा (प्रातिपदिक)
FormFeminine, Accusative (द्वितीया), Singular
गिरम्speech / voice
गिरम्:
Karma
TypeNoun
Rootगिर् (प्रातिपदिक)
FormFeminine, Accusative (द्वितीया), Singular

मार्कण्डेय उवाच

V
Vaidehī (Sītā)

Educational Q&A

The verse highlights attentive listening to another’s sorrowful, compassionate speech—an ethical moment where empathy and discernment support dharma in the face of suffering.

Markaṇḍeya narrates that Vaidehī (Sītā) hears a man’s words and then attends to his karuṇa (pathos-filled) speech, marking a transition to a plea or lament that evokes compassion.