Āraṇyaka Parva, Adhyāya 233 — Pandavas Mobilize; Arjuna’s Conciliation and the Onset of Combat
सहस्रशीर्षस्त्वमनन्तरूप: सहस्रपात् त्वं गुह शक्तिधारी । गड्जासुतस्त्वं स्वमतेन देव स्वाहामहीकृत्तिकानां तथैव,आपके सहसीरों मस्तक हैं। आपके रूपका कहीं अन्त नहीं है। आपके सहसीरों चरण हैं। गुह! आप शक्ति धारण करते हैं। देव! आप अपने इच्छानुसार गंगा, स्वाहा, पृथ्वी तथा कृत्तिकाओंके पुत्ररूपसे प्रकट हुए हैं
sahasraśīrṣas tvam anantarūpaḥ sahasrapāt tvaṃ guha śaktidhārī | gaṅgāsutas tvaṃ svamatena deva svāhāmahīkṛttikānāṃ tathaiva ||
พระองค์คือผู้มีพันเศียร ผู้มีรูปอเนกอนันต์; พระองค์คือผู้มีพันบาท โอ้คุหะ ผู้ทรงพลังแห่งหอกศักดิ์สิทธิ์! โอ้เทพเจ้า ด้วยพระประสงค์ของพระองค์เอง พระองค์ทรงอุบัติเป็นโอรสแห่งคงคา และเช่นเดียวกันเป็นโอรสแห่งสวาหา แผ่นดิน และเหล่ากฤตติกา
मार्कण्डेय उवाच
The verse teaches reverent recognition of the divine as limitless and multi-manifest: one deity can assume many forms and relationships by free will, inviting humility and devotion rather than rigid, single-story interpretations.
Mārkaṇḍeya is praising Guha (Skanda/Kārttikeya), describing him with cosmic epithets (thousand-headed, infinite-formed) and recalling multiple birth traditions—son of Gaṅgā, Svāhā, Earth, and the Kṛttikās—framing them as deliberate divine manifestations.