Shloka 21
द्रौपदीश्रमः तथा घटोत्कचस्मरणम्
Draupadī’s Exhaustion and the Summoning of Ghaṭotkaca
वहन्त्यो वारि बहुलं फेनोडुपपरिप्लुतम् परिससुर्महाशब्दा: प्रकर्षन्त्यो महीरुहान्,फेनरूपी नौकासे व्याप्त अगाध जलसमूहको बहाती हुई सरिताएँ टूटकर गिरे हुए वृक्षोंकी अपनी लहरोंसे समेटकर जोर-जोरसे “हर-हर' ध्वनि करती हुई बह रही थीं
vahantyo vāri bahulaṃ phenodupapariplutam parisusur mahāśabdāḥ prakarṣantyo mahīruhān
ไวศัมปายนะกล่าวว่า แม่น้ำทั้งหลายซึ่งพองล้นด้วยสายน้ำมหาศาล และถูกปกคลุมด้วยฟองขาวดุจเรือน้อย ๆ ก็พุ่งทะยานไปพร้อมเสียงคำรามกึกก้อง ลากต้นไม้จากฝั่งไปด้วย คลื่นของมันกวาดรวบลำต้นที่ล้มคว่ำ และเมื่อไหลบ่าก็ประหนึ่งร้องตะโกนก้องดัง
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The imagery underscores impermanence and the overwhelming force of nature: when conditions intensify, even stable things like trees are swept away. In the epic’s ethical atmosphere, such descriptions often frame human vulnerability and the need for steadiness (dhairya) and discernment amid upheaval.
Vaiśampāyana describes rivers in spate—swollen with water, covered with foam, roaring loudly, and dragging trees along—creating a vivid scene of turbulent flow and disruption in the forest setting.