Shloka 20
द्रौपदीश्रमः तथा घटोत्कचस्मरणम्
Draupadī’s Exhaustion and the Summoning of Ghaṭotkaca
तत्र सागरगा हयाप: कीर्यमाणा: समन्ततः । प्रादुरासन् सकलुषा: फेनवत्यो विशाम्पते,महाराज! वहाँ चारों ओर बिखरी हुई जलराशि समुद्रगामिनी नदियोंके रूपमें प्रकट हो गयी जो मिट्टी मिल जानेसे मलिन दीख पड़ती थी। उसमें झाग उठ रहे थे
tatra sāgaragā hayāpaḥ kīryamāṇāḥ samantataḥ | prādurāsan sakaluṣāḥ phenavatyo viśāmpate mahārāja |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ณ ที่นั้น มวลน้ำที่กระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศกลับปรากฏเป็นสายน้ำไหลมุ่งสู่มหาสมุทร ข้าแต่มหาราช มันขุ่นมัวด้วยตะกอนดิน และมีฟองขาวผุดพรายปกคลุมอยู่”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily sets atmosphere rather than issuing a direct moral injunction: it uses the image of muddied, foaming waters to convey disturbance and impurity, a common epic motif suggesting that disorder in the world mirrors heightened tension in events and conduct.
The narrator describes a scene where water is spread everywhere and takes the form of sea-flowing streams; the water appears dirty with silt and froths with foam, intensifying the sense of upheaval in the setting.