Shloka 22
तस्मिन्नुपरते शब्दे वाते च समतां गते । गते हाम्भसि निम्नानि प्रादुर्भूते दिवाकरे,भारत! थोड़ी देर बाद जब तूफानका कोलाहल शान्त हुआ, वायुका वेग कम एवं सम हो गया, पर्वतका सारा जल बहकर नीचे चला गया और बादलोंका आवरण दूर हो जानेसे सूर्यदेव प्रकाशित हो उठे, उस समय वे समस्त वीर पाण्डव धीरे-धीरे अपने स्थानसे निकले और गन्धमादन पर्वतकी ओर प्रस्थित हो गये
tasminnuparate śabde vāte ca samatāṃ gate | gate hāmbhasi nimnāni prādurbhūte divākare, bhārata |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า ครั้นเสียงอึกทึกสงบลง ลมก็อ่อนและพัดสม่ำเสมอ น้ำที่คั่งค้างไหลลงสู่ทางต่ำ และเมื่อม่านเมฆสลาย สุริยเทพก็ส่องประกาย—แล้วเหล่าปาณฑพผู้กล้าทั้งหมดจึงค่อย ๆ ออกจากที่กำบัง และมุ่งหน้าไปยังเขาคันธมาทนะ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights composure and disciplined movement: after disturbance passes and conditions become balanced, one proceeds steadily rather than impulsively—an ethical model of patience, restraint, and purposeful action.
A storm and its roar subside; the wind becomes calm, waters drain into lower channels, the sun emerges, and the Pāṇḍavas come out from their place of shelter and begin their onward journey toward Mount Gandhamādana.