Shloka 42
Gandhamādana-praveśa and the Sudden Storm (गन्धमादनप्रवेशः — चण्डवातवर्षवर्णनम्)
ममेम॑ भगवन् भार व्यपनेतुं त्वमहसि । शरणागतास्मि ते देव प्रसादं कुरु मे विभो,भगवन्! मेरे इस भारको आप दूर करनेकी कृपा करें। देव! मैं आपकी शरणमें आयी हूँ। विभो! मुझपर कृपाप्रसाद कीजिये
mamemaṁ bhagavan bhāraṁ vyapanetuṁ tvam arhasi | śaraṇāgatāsmi te deva prasādaṁ kuru me vibho ||
“ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า พระองค์เท่านั้นทรงสมควรจะปลดเปลื้องภาระนี้ของข้าพเจ้า ข้าแต่เทพ ข้าพเจ้ามาขอพึ่งพระองค์แล้ว ข้าแต่องค์ผู้ทรงฤทธิ์ โปรดประทานพระกรุณาแก่ข้าพเจ้าเถิด”
लोगमश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights śaraṇāgati (taking refuge): when overwhelmed, one approaches the divine with humility, asking for the removal of inner and outer burdens through grace (prasāda) rather than through pride or coercion.
Lomāśa addresses a revered divine figure, expressing personal distress as a ‘burden’ and formally seeking protection and favor, signaling a moment of dependence and devotional appeal within the Vana Parva context.