Shloka 15
Vaitaraṇī-tīrtha and the Devayāna Path
Kaliṅga Episode
सर्वाल्लोकान् प्रपश्यामि प्रसादात् तव सुव्रत । वैखानसानां जपतामेष शब्दो महात्मनाम्,सुव्रत! आपकी कृपासे इस समय मुझे सम्पूर्ण लोकोंका दर्शन हो रहा है। यह जप और स्वाध्यायमें लगे हुए महात्मा वैखानस ऋषियोंका शब्द है
sarvāllokān prapaśyāmi prasādāt tava suvrata | vaikhānasānāṃ japatām eṣa śabdo mahātmanām ||
ยุธิษฐิระกล่าวว่า “ข้าแต่ผู้ทรงวัตรอันประเสริฐ! ด้วยพระกรุณาของท่าน ข้าพเจ้าบัดนี้ได้เห็นโลกทั้งปวง และเสียงที่ได้ยินอยู่นี้ คือถ้อยสาธยายอันศักดิ์สิทธิ์ของฤๅษีไวขานสะผู้มหาตมะ ซึ่งตั้งมั่นในชปะและสวาธยาย”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Spiritual perception and higher insight are presented as arising through prasāda (grace) and disciplined practice. The verse honors the ethical power of good vows (suvrata) and the sanctifying force of japa and Vedic recitation performed by great-souled ascetics.
Yudhiṣṭhira reports an extraordinary experience: through the favor of the addressed virtuous figure, he can perceive all the worlds. He also identifies a sacred sound being heard as the collective recitation of Vaikhānasa sages engaged in japa (and, by context, svādhyāya).