Shloka 43
Bhāgīratha’s Tapas and the Petition to Gaṅgā (गङ्गावतरण-प्रसङ्गः)
मुहुर्त विमना भूत्वा सचिवानिदमब्रवीत् । असमज्जा: पुरादद्य सुतो मे विप्रवास्यताम्,“अत: असमंजसके घोर भयसे आप हमारी रक्षा करें!” पुरवासियोंका यह भयंकर वचन सुनकर नृपश्रेष्ठ सगर दो घड़ीतक अनमने होकर बैठे रहे। फिर मन्त्रियोंसे इस प्रकार बोले--'आज मेरे पुत्र असमंजसको मेरे घरसे बाहर निकाल दो”
Lomāśa uvāca — muhūrtaṁ vimanā bhūtvā sacivān idam abravīt | asamañjāḥ purād adya suto me vipravāsyatām ||
ครั้นประทับนิ่งด้วยพระทัยหม่นหมองอยู่ชั่วครู่ พระเจ้าสคระผู้เป็นนฤปश्रेष्ठตรัสแก่เสนาบดีว่า “วันนี้จงขับอสมัญชะโอรสของเราออกจากนคร” เมื่อทรงสดับถ้อยคำอันน่าสะพรึงของชาวเมืองว่า “เพราะอสมัญชะ พวกเราตกอยู่ในความหวาดกลัวอันใหญ่หลวง ขอพระองค์ทรงคุ้มครอง” พระราชาทรงลังเลหม่นเศร้าอยู่สองฆฏี แล้วจึงตรัสสั่งเสนาบดีอีกว่า “วันนี้เอง จงนำอสมัญชะออกไปจากเรือนของเรา”
लोगमश उवाच
Educational Q&A
A king’s foremost duty (rājadharma) is the protection and welfare of the people; when a close relative becomes a source of public harm and fear, the ruler must act impartially, even at personal emotional cost.
The townspeople complain that Asamañja causes them severe fear and ask for protection. King Sagara, after a moment of sorrowful hesitation, orders his ministers to expel Asamañja from the city that very day.